Առանց արցունք չեք կարող դիտել. ինչ են պատմում ներկաները..ինչ է պատահել մորը… հարազատներն ու մտերիմները հողին հանձնեցին երկու անմեղ երեխաների

Դիակառքը սգո սրահի մոտ է։ Կապույտ կոստյումներով ու սև դիմակներով տղամարդիկ դուրս են բերում երկու փոքրիկ սպիտակ դագաղ։ Մուտքի մոտ կանգնած մարդիկ քարացել են։

Սրահի բակում արդեն մի քանի պսակ կա։ Նորերն են բերում՝ ձյունաճերմակ։ «Հանգիստ ննջեք, հրեշտակներ»,-գրված է դրանցից մեկի ժապավենին։

Սգո սրահի մուտքի երկու կողմում դագաղների կափարիչներն են։ Սիրտս սեղմվում է, բայց ոտքերս առաջ են տանում։ 8-ամյա Լեոն և 5-ամյա Մանանն ասես քնած լինեն։ Երկուսի դեմքն էլ խաղաղ է։ Երկուսի ձեռքերում էլ իրենց սիրելի խաղալիքներն են՝ Լեոյի արջուկը (որի հետ հայրը նրան պատուհանից դուրս է նետել) և Մանանի շնիկը։

Փոքրիկ Լեոյի դագաղի մոտ վշտից կոտրված քեռին է։ Ուրիշ ոչ ոք չկա դեռ. հրաժեշտի պահը չի եկել։ Պողպատե լռության մեջ տղամարդու լացը զրնգում է ականջներիս մեջ։

Ներս են մտնում շտապօգնության աշխատակիցները։ Համավարակն, իհարկե, ոչ ոք չի չեղարկել։ Նրանք հատուկ արտահագուստով են։ Սև ֆոնին նրանց դեղին համազգեստները վառ բիծ են դառնում։ Նրանք հարազատներին օգնելու համար են այստեղ, և մի քանի րոպե անց արդեն նրանց օգնության կարիքը կունենա երեխաների մորական տատը։

«Շշշ։ Մի՛ լացեք, կարող են զարթնել»,-լսվում է մեջքիս հետևում։ Շրջվելով` հասկանում եմ, որ սպանված երեխաների մայրն է՝ Սիման։

Երիտասարդ կնոջը, որը դեռ երեք օր առաջ գրկում էր իր երեխաներին ու խաղում նրանց հետ, հիմա բերում են երկու կողմից թևանցուկ։ Գեղեցիկ դեմքը քարացած է։ Արցունքներ չկան։ Նա շնորհակալություն է հայտնում բոլորին, որ եկել են և խնդրում չաղմկել ու շատ բարձր լաց չլինել։ Երեխաները կարող են վախենալ` նրանք դեռ այնքա՜ն փոքր են։

Դա լսելով՝ անգամ տղամարդիկ են սկսում հեկեկալ։ Իսկ նա կրկնում է․

«Շշշշ, խնդրում եմ, մի՛ լացեք։ Իմ հրեշտակները հիմա Աստծո ձեռքերում են։ Պիտի իմանաք` ինձ համար պատիվ է նրանց մայրը լինելը։ Ես հիմա հրեշտակների մամա եմ»։

Սիման էլի ինչ-որ բան է ասում, իսկ օդը սենյակում ասես վերջանում է։ Հայացք ես գցում երեխաներին՝ նրանք ասես իրոք քնած լինեն։ Տարօրինակ զգացողություն է. թվում է, թե նրանց ծածկող պատանքը օրորվում է շնչառությունից։

Նյութն ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում

The murder of two young children by his father shocked Armenia and once again became a test of humanity for the society. Today, relatives and friends buried two innocent children. Their mother must live with that grief, and we must do research, armeniasputnik.am writes.

The carriage is near the mourning hall. Men in blue suits and black masks take out two small white coffins. People standing at the entrance froze.

There are already several wreaths in the courtyard of the hall. They bring new ones, snow-white. “Sleep well, angels,” reads one of the tapes.

On either side of the entrance to the mourning hall are the coffins. My heart is pounding, but my legs are moving forward. 8-year-old Leon and 5-year-old Manan seem to be asleep. Both faces are peaceful. In both hands are their favorite toys: Leo’s bear (with which his father threw him out of the window) և Manan’s dog.

Little Leo’s coffin has an uncle broken by grief. There is no one else. The time of farewell has not come. In the steel silence, a man’s cry echoes in my ears.

Ambulance workers enter. Of course, no one has canceled the infection. They are in special clothes. Against this background, their yellow uniforms become bright spots. They are here to help their relatives, and in a few minutes their children’s grandmother will need help.

“Shshsh. Don’t cry, they may wake up, ”I hear behind my back. Turning around, I realize that the mother of the killed children is Sima.

The young woman, who three days ago hugged her children and played with them, is now being brought to the grid on both sides. The beautiful face is petrified. There are no tears. He thanks everyone who came and asked not to make noise and not to cry too much. Children can be scared, they are still so small!

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *